Pewien Beduin ścigany przez okrutnych wrogów uciekł tam, gdzie pustynia była zupełnie dzika, a dokoła widać było jedynie nagie skały. Biegł tak długo, aż całkowicie ucichł tętent koni, których dosiadali jego prześladowcy.

Dopiero wtedy rozejrzał się wokół siebie. Znajdował się w przerażającym wąwozie, nad którym zwisały granitowe pojedyncze skałki i skąd widać było szczyty zbudowane z ciemnego bazaltu. Z ogromnym zdziwieniem dojrzał ścieżkę biegnącą w poprzek wąwozu.
Szedł nią przez jakiś czas, aż znalazł się przed wejściem do potężnej, ciemnej jaskini. Niepewnym krokiem wszedł do jej wnętrza.
- Chodź dalej, bracie, zachęcił go przyjemny głos.
W półmroku Beduin dostrzegł modlącego się pustelnika.
- Mieszkasz tutaj? - zapytał.
- Oczywiście.
- Ale jak udaje ci się przetrwać w tej jaskini; jesteś tutaj sam, ubogi, z dala od wszystkich.
Pustelnik uśmiechnął się.
- Nie jestem ubogi. Posiadam wielkie skarby.
- Gdzie?
- Spójrz tutaj. - Pustelnik wskazał małą szczelinę w jednej ze ścian jaskini i spytał:
- Co widzisz?
- Nic.
- Na pewno nic? - nalegał pustelnik.
- Jedynie skrawek nieba.
- Skrawek nieba: czy nie uważasz, że to wspaniały skarb?